Սիրելի հատվածներից մեկը, որ ուզում եմ կարդաք և դուք...
Հետո Արշակին ու Փառանձեմին է կանգնեցրել դեմ ու
դեմ, ասել է. «Ձեր հերն եմ անիծել, եթե աշխարհի առաջ արժանապատվություն ունեք, ամուսնացեք
իրար հետ: Թույլ չտաք, որ թագաժառանգը կտրվի աշխարհի երեսից»: Փառանձեմն ասել էր .
«Չէ՛»: Հավաքված ամբոխը՝ Գնելի կուսակիցներն էլ են գոռացել. «Չէ՛»: Շուրջբոլորակի զորաբանակին
Ներսես կաթողիկոսը բացատրել էր, որ «Սուրբ
գրքի ասածով՝ դա արյունապղծություն կլինի: Դա հեթանոս իրավասովորության վերականգնումն
է»: Զորաբանակը սրերով ծեծել էր վահանները, որը բացատրվել էր իբրև՝ «Չէ՛»: Լրաբերը
Վասակ զորավարի ականջին է փսփսացել, Վասակ զորավարը Արշակ արքային ասել է. «Չէ՛, գավառները
եռում են, Գնելի կողմնակից նախարարները իրենց գնդերը պատերազմի կհանեն, նրանք սպասում
են Սյունյաց իշխանին: Թագավո՛ր, շրջահայաց եղիր, նրանք Անդովկի խոսքին են սպասում»:
Արշակ արքան ոչ մեկի աչքերի մեջ չի նայել: Զինվորի ձեռքից վերցրել, նիզակը գետնին է
խրել, գլխից հանած մարգարտաշար բեհեզյա խույրը նիզակին է հագցրել, ծիրանագույն պատմուճանի
ճարմանդն է արձակել, գցել ոտների տակ: Ոսկեկար, սպիտակ վերմաշապիկն է հանել, մերկացել
մինչև գոտկատեղը, էլ չի սպասել, որ ծառաները բազկաթոռը բերեն, նստել գետնին, ոտքից
քաշել, հանել է արքայական կարմիր, երկարաճիտ կոշիկները. հարալեզ շունը եկել, նստած
տեղը նրա ոտքերն ու ձեռքերն է լիզել, ոտքով խփել, շպրտել է նրան: Ծառաները գիշերվա
ու ցերեկվա խորհրդանիշ ՝ սև ու սպիտակ խոյեր են մորթել նրա ոտների տակ, արյունը լցրել
եռոտանու մեջ: Արքան բռով վերցրել արյունը, ումպերով խմել է, քսել թևերին ու կրծքին,
սրտի վրա կարմրով նշան դրել: Պարանոցի՝ ակներից հյուսածո քառամանյակներն ու ականջի
գինդերը փայլատակել են արևի դիմաց: Ծառաները եռոտանու՝ նույն արյունով կատաղեցրել,
տրորել են ցլի դունչը: Արշակ արքան գնացել է, ընթացիկ ասել է. «Հեռացրեք շանը, թող
մեկը պահի շանը»: Ցանկապատի վրայով թռել է մարտահրապարակ, ասել է. «Բա՛ց թողեք չենթարկվող,
պոզերով պատերը ծակող ցլին»: Հավաքվածները լռել են, զորաբանակը գլուխն է կախել, ծառաները
հապաղել են: Արշակ արքան ոչ մեկին չի նայել, գոռացել է. «Բա՛ց թողեք»: Ծառաները դանդաղել
են: Դրաստամատը մոտեցել, Վասակ զորավարն ու մեծամեծ զորավարները մոտեցել, ասել են.
«Արքա՛, ցուլը միանգամից ձեր կուրծքը կտեսնի, ձեր սրտի կարմիր նշանը մաքրենք, կարմիրը
աչքի առաջ ունենալը նրա առավելությունը կլինի»: Թագավորը լռել է, ասել են. «Արքա՛,
գոնե նիզակ վերցրու»: Թագավորը նայել է նրանց, տեսել են, որ աչքերն արյուն է լցված:
Ասել են. «Թողեք ցուլը»:

«Ինչու՞»,- ասել է Փառանձեմը: «Որովհետև նա գիտի,
որ երկրին թագաժառանգ է պետք, կարհամարհի անձնական երջանկությունը»:
Արշակ արքան ցլին հաղթել է:
Ժողովուրդը գոռացել է . «Թող ամուսնանա»:
Լևոն Խեչոյանի «Արշակ արքա. Դրաստամատ ներքինի» գիրքը կարող եք ձեռք բերել ՀԱՅ ԳԻՐՔ գրախանութներից և Երևանի մյուս գրատներից: